Dün ayaklarım olmadan yürüdüğüm yollarım vardı , ellerim - kollarım olmadan kulaçladığım hayatta. Yolların hiç bu kadar ayaklarımın altından geçtiğini hissetmemişim , düştüğüm denizleri hiç bu kadar avuçlamamıştım . yürüdüğümü zannederken kendi kendime içimden şarkılar söylerken rüzgarın busesi hiç bu kadar değmemişti yanaklarıma. 'göğün diplerinde yerin yersizliğinde , Tanrının attığı oltaya takılan balıktım' şuursuzca mutlu olan. kelimelerle oynaşmalarım vardı taki cümlerlerimin, tüme varım yasasına kem gözle bakmaya başlayana dek... Saçaklarımdan düşen dillenmiş , kaybolmuş masumiyet adına tükürürdüm hayata. Ayaklarım olmadan yürüdüğüm yollarda , ellerim - kollarım olmadan kulaçladığım rüyada.
Birgün uyandığımda ayaklarım vardı , ilk önce yavaşça gerinip gerçekliğine odaklandım, hayatın ince beli garip cilvesiyle dans ettirecek , sırtımdan parmak uçlarıyla dokunulduğunda arkama bakmadan koşturabilecek ayaklarım vardı artık , bilmemek insanı mutlu eder ya , ayaklarım olmadan mutlu olduğumu sanarmışım onca pamuk ipliğindeki zamanda. öyle hızlı koşmaya başladım , öylesine heyecanlıydım ki , hiç bir düş kapanının içinde bu kadar şekerleme olamazdı. Beni o kadar mutlu ediyordu ki ayaklarım bazen bacak bacak üstüne atıp şov yapıyordum aklım sıra , beni taşıyabilen ayaklarım vardı , hiç kimse bu yükü kaldıramazdı!!!
Birgün uyandığımda ellerim - kollarım vardı , ilk önce yavaşça gözlerinin içine bakıp gerçekliğine odaklandım, hayatı sarıp sarmalayabileceğimi hiç düşünmediğim pamuk tenlerim vardı. mavilikler içine yüzümü değdirirdim mutlu ederdi beni , nereden bilebilirdim ki iki damla gözyaşı kadar damlayı avuçlarımın arasından yanaklarıma değdirip hüzünlü mutluluklar edineceğimi. anladım ki hayata uzanacak eller lazımmış , kıymetini anlayacağım dokunabildiklerime uzanacağım. korktuğumda yüzümü kapatabileceğim , sevdiğimde sarılabileceğim , ağladığımda gözyaşımı silebileceğim ellerim vardı artık benim
İki bisküvi arasında fantastik masallar diyarındaydım , elim ayağım yokken eksikmişim de bilmezmişim hayata öpücükler sunarken , ayaklarımdır beni ayakta tutan güzel yarim . Ellerim kollarımdır, hayatı bana uzatıp tutunmaya çalışan oğlum. Varlığınız koştuğum yollarımdır, kulaçladığım denizlerimdir. Aldığım her nefesi eksiksiz eylediniz , eksik bir adamdan dolu bir adam ettiniz. eksikliğinizden korkarım bunu da iyi bilesiniz.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder